زمان تقریبی مطالعه: 2 دقیقه
 

سری الرفاء





سرّی الرفاء (متوفای ۳۶۶ق)، شاعر و کاتب موصلی در قرن چهارم قمری که به استنساخ کتب اشتغال داشت و خود نیز تالیفاتی در نثر و نظم دارد. او سرانجام به سال ۳۶۶ قمری درگذشت.


۱ - معرفی اجمالی



ابوالحسن، سرّی بن احمد بن سرّی کندی موصلی رفاء، از ادیبان موصل بود. نخست فن رفوگری و حاشیه‌دوزی را فراگرفت تا از طریق آن، امرار معاش کند، اما به سرودن شعر تمایل بیشتری داشت، از این رو با تبحر در سرودن شعر، فن رفوگری را رها کرد و استنساخ کتاب را پیشه خود ساخت. چون در آمد این کار، امور معیشتی او را تأمین نمی‌کرد، به قصد دیدار سیف‌الدوله حمدانی به حلب رفت، وی را مدح کرد و برای مدتی نزد او باقی ماند.

۲ - آثار و تالیفات



سرّی رفاء، شاعری با ذوق و خوش قریحه بود و شعرهایی با الفاظ شیرینی داشت. او در شعرش، انواع تشبیهات و اوصاف را به هنرمندی تمام به کار می‌گرفت. از تألیفاتش می توان از المحب و المحبوب، المشموم و المشروب و دیوان شعرش را نام برد.

۳ - وفات



ابوالحسن سرّی پس از مرگ سیف‌الدوله راهی بغداد شد و اشراف و بزرگان آن دیار را در قصایدش ستود. او سرانجام به سال ۳۶۶ قمری درگذشت.
[۵] بروکلمان، کارل، تاریخ الادب العربی، ج۲، ص۹۷.
[۹] فروخ، عمر، تاریخ الادب العربی، ج۲، ص۵۰۹.


۴ - پانویس


 
۱. ↑ ابن خلکان، احمد بن محمد، وفیات الاعیان، ج۲، ص۳۵۹.    
۲. ↑ ابن عماد، عبدالحی بن احمد، شذرات الذهب فی اخبار من ذهب، ج۴، ص۳۸۱.    
۳. ↑ ابن تغری بردی، یوسف، النجوم الزاهره فی ملوک مصر و القاهره، ج۴، ص۶۷.    
۴. ↑ حموی، یاقوت، معجم الادباء ارشاد الاریب الی معرفه الادیب، ج۳، ص۱۳۴۳.    
۵. ↑ بروکلمان، کارل، تاریخ الادب العربی، ج۲، ص۹۷.
۶. ↑ خطیب بغدادی، احمد بن علی، تاریخ بغداد، ج۹، ص۱۹۲.    
۷. ↑ زرکلی، خیرالدین، الأعلام، ج۳، ص۸۱.    
۸. ↑ ثعالبی، عبدالملک بن محمد، یتیمة الدهر، ج۵، ص۶۰.    
۹. ↑ فروخ، عمر، تاریخ الادب العربی، ج۲، ص۵۰۹.


۵ - منبع


عبدالسلام ترمانینی، رویدادهای تاریخ اسلام، ترجمه پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی، ج۲، ص۳۰۰.





آخرین نظرات
کلیه حقوق این تارنما متعلق به فرا دانشنامه ویکی بین است.